Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.
2008895 Unikalnych wizyt
Język C++ jest jednym z najpopularniejszych języków programowania ogólnego przeznaczenia, zarówno w zastosowaniach komercyjnych, jak i hobbystycznych.
Główne cechy
Kompilacja
Programy napisane w języku C++ są kompilowane do kodu maszynowego. W tym wypadku mogą one bezpośrednio zarządzać alokacją pamięci, dzięki czemu są bardzo szybkie i efektywnie gospodarują zasobami systemowymi. Efektywność kodu napisanego C++ wynika także z wieloletnich doświadczeń w optymalizacji kompilatorów dla tego języka.
Jezyk C++ może być również kompilowany do kodu pośredniego .NET. Wymaga to jednak zastosowania specjalnych rozszerzeń języka, np. Managed C++ lub C++/CLI (ten ostatni uznawany jest za osobny język programowania i zawiera rozwiązania chronione patentami). W tym wypadku program może skorzystać z mechanizmów automatycznego zarządzanie alokacją pamięci. Powoduje to, że co prawda programy są nieco wolniejsze, jednak zawierają mniejszą ilość błędów związanych z nieprawidłową alokacją pamięci lub błędy te są neutralizowane przez automatyczne mechanizmy zarządzania pamięcią (Garbage collection).
Cechy standardów
Projekt języka C++ usiłuje zachować możliwie jak największą zgodność (na poziomie kodu źródłowego) z językiem C. Projektanci C++ za idealną uznaliby sytuację, w której język C byłby podzbiorem języka C++ (tj. każdy program w C byłby takim samym programem w C++, ale nie odwrotnie). Zgodność pomiędzy obu językami nie zawsze była całkowita, ale jak dotąd ewentualne różnice były w praktyce nieistotne [1]. Większym problemem związanym ze zgodnością była niekompatybilność kompilatorów języka C++ w zakresie obsługiwanej składni - przez wiele lat programy napisane pod jednym nie działały pod innym. Biblioteki C++ związane z interfejsami systemów nie są przenaszalne poza ich obręb, co wynika z faktu, że takie interfejsy są specyficzne dla dane systemu i nie jest to specyficzne tylko dla C++.
Większość użytecznych programów w C++ wymaga stosowania bibliotek niestandardowych. Są one łatwo dostępne w Sieci zarówno jako produkty komercyjne, jak i typu Open Source. W szczególności programy napisane w C++ mogą korzystać z ogromnych zasobów bibliotek języka C.
Język C++ posiada swój oficjalny standard (aktualnie jest to IEC14882:2003) z 2003 r.
Język C++ nie jest własnością żadnej osoby, instytucji czy korporacji.
Właściwości języka
* Język C++ jest językiem wieloparadygmatowym [2]. Oznacza to, ze można w nim stosować (jednocześnie!) różne style programowania, w tym programowanie proceduralne, obiektowe, generyczne, a nawet programować na poziomie asemblera.
* Język C++ zakłada ścisłą statyczną kontrolę typów; posiada też elementy dynamicznej kontroli typów.
* Język C++ umożliwia bezpośrednie zarządzanie pamięcią wolną.
* Projekt języka zakłada, że żadna nowa (względem języka C) cecha języka C++ nie może mieć negatywnego wpływu na szybkość działania programu lub zapotrzebowanie na pamięć operacyjną. Dzięki temu dobrze napisany program w C++ jest z reguły co najmniej równie szybki, jak jego odpowiednik napisany w C; co więcej, dzięki możliwości zastosowania algorytmów generycznych w wielu przypadkach C++ jest wyraźnie szybszy od C (np. podczas sortowania).
* Język C++ ze względu na bardzo rozbudowaną składnię oraz surowe wymogi w zakresie wydajności kodu stanowi duże wyzwanie dla twórców kompilatorów.
* Do dziś (2006 r.) żaden wiodący kompilator nie jest w pełni zgodny z obowiązującym standardem języka, aczkolwiek ewentualne niezgodności dotyczą już tylko raczej mało pożądanych cech języka (np. implementacji słowa kluczowego export.
* Język C++ nie zmusza programistów do wyboru określonego stylu programowania czy stosowania określonych rozwiązań. Otwiera to ogromne pole do popisu dla doświadczonych programistów, jednak powoduje też, że początkujący adepci C++ z reguły tworzą kod bardzo marnej jakości, często nie mając świadomości rzeczywistego sposobu działania swojego kodu.
Historia
Język C++ został stworzony w latach osiemdziesiątych XX wieku przez Bjarnea Stroustrupa jako obiektowe rozszerzenie języka C. Poza językiem C, na definicję języka C++ miały wpływ takie języki, jak Simula (z której zaczerpnął właściwości obiektowe) oraz Algol, Ada, ML i Clu.
Początkowo język C++ był dostępny w takim standardzie, w jakim opracowano ostatnią wersję kompilatora Cfront (tłumaczący C++ na C), później opublikowano pierwszy nieformalny standard zwany ARM (Annotated Reference Manual), który sporządzili Bjarne Stroustrup i Margaret Ellis. Standard języka C++ powstał w 1998 roku (ISO/IEC 14882-1998 "Information Technology - Programming Languages - C++"). Standard ten zerwał częściowo wsteczną zgodność z ARM w swojej bibliotece standardowej; jedyne, co pozostało w stanie w miarę nienaruszonym to biblioteka iostream.
Początkowo najważniejszą rzeczą wprowadzoną w C++ w stosunku do C było programowanie obiektowe, później jednak wprowadzono do niego mnóstwo ulepszeń, czyniąc ten język wygodniejszym i bardziej elastycznym od swojego pierwowzoru. Nie od rzeczy jest też wspomnieć, że niektóre zmiany w standardzie języka C były w większości zainspirowane językiem C++ (np. słowo inline w C99).
Nazwa języka została zaproponowana przez Ricka Mascitti w 1983 roku, kiedy to po raz pierwszy użyto tego języka poza laboratorium naukowym. Odzwierciedla ona fakt, że język ten jest rozszerzeniem języka C. Wcześniej używano nazwy "C z klasami". Nazwa języka C++ nawiązuje do faktu bycia "następcą języka C", przez użycie w niej operatora inkrementacji o 1 - "++".
Pierwsze kompilatory języka C++, podobnie jak Cfront, były wyłącznie translatorami na język C. Kompilatory takie dostępne są i dziś. Jednym z nich jest Comeau C++ - jeden z niewielu kompilatorów oferujących pełne wsparcie dla standardu języka. Pierwszym kompilatorem natywnym (produkującym od razu kod asemblerowy) dla języka C++ był g++ z pakietu GCC, którego pierwszym autorem był Michael Tiemann, założyciel Cygnus Solutions.
Obecnie (2006) trwają prace nad rewizją i rozszerzeniem standardu C++ zwane roboczo C++0x. Wprawdzie przewidziane są nieznaczne zmiany w samym języku C++, ale rozszerzana jest przede wszystkim biblioteka standardowa języka. Rozszerzenia te znane są pod nazwą TR1 (od Technical Report No. 1) i zawierają przede wszystkim komponenty przejęte z biblioteki Boost.
Nowe cechy języka C++ (względem języka ANSI C)
Niektóre z nich trafiły do języka C, najpierw nieoficjalnie, później zaś zostały ustandaryzowane w C99, IEC14882:1998, IEC14882:2003. Aktualne wypracowywany jest nowy standard, który opisano w roboczym dokumencie [3]
* Klasy wraz z innymi elementami języków zorientowanych obiektowo takimi jak: dziedziczenie, metody wirtualne
* Dodatkowe ulepszenia klas, konstruktory, destruktory (język C++ był pierwszym językiem w którym użyto nazwy "konstruktor" w tym właśnie znaczeniu i pierwszym językiem, który posiadał destruktory)
* Szablony (wzorce) klas i funkcji
* Obsługa wyjątków
* Deklaracje zmiennych jako instrukcje (w ANSI C wszystkie zmienne lokalne funkcji musiały być zadeklarowane przed pierwszą jej instrukcją)
* Dynamiczna inicjalizacja zmiennych globalnych i lokalnych zmiennych statycznych (tzn. mogły być inicjalizowane wynikiem wywołanej funkcji)
* Przestrzenie nazw
* Referencje
* Operatory new i delete
* Operator zasięgu (::) (w ANSI C nie istnieje możliwość odwołania się do zmiennej globalnej o tej samej nazwie, co zmienna lokalna)
* Dynamiczna kontrola typów RTTI
* Przeładowanie funkcji
* Przeciążanie operatorów
* Wskaźniki do składowych (pól i metod)
* Funkcje rozwijalne (inline) (również C99)
* Nowy typ bool i stałe true i false (również C99, z tym że w C++ są to słowa kluczowe)
* "Szeroki" typ znakowy, wchar_t (również C89) wraz ze wszystkimi zależnościami (wiostream i reszta, nagłówek , wstring)
* Operatory rzutowania: static_cast, dynamic_cast, reinterpret_cast i const_cast
* Pojemniki (w postaci szablonów klas, np.: vector, map, list) oraz zestaw podstawowych algorytmów (w postaci szablonów funkcji, np.: sort, find, for_each)
* Słowo kluczowe const służące do definiowania stałych symbolicznych, a także stałych wskaźników, wskaźników na stałe, stałych referencji i stałych funkcji składowych.
* Koncepty
Przykładowy program:
prosty kaukulator: #include
using namespace std;
int main(int argc, char *argv[]) //argc - ilość argumentów podanych przy uruchomieniu,
{ //argv[] - tablica argumentów
double a, b, wynik;
int dzialanie;
Portal
Wystarczy ściągnąć Dev-Cpp
